Koud Kunstje door Maaike Teunissen

IMG_2463
Hij vroeg het in juli.
Op een van die weinige mooie dagen, die de Nederlandse zomer van 1978 met moeite had weten op te leveren.
Ik zat in een weiland een aquarel te maken. Wat ik er moest, vroeg hij grommend.
Ik hoorde hier niet thuis, het was zijn land.
“Al dat gras vertrappen,” mopperde hij, terwijl ik mij nota bene op een kaal stuk bij een hek had geïnstalleerd.
Zijn bui begon over te drijven toen hij zag, wat ik al had gedaan.
Ineens, geïnteresseerd: “Andere schilders zie ik een plankje in de hand hebben met klodders verf.” Ik legde uit, wat een aquarel was.
Hij keek nog eens: “Mooi, mooi, heel mooi. Ik wil er wel een kopen.”
Ik keek hem aan: “Wilt u deze?”
“Nee, ik wil er een, waarop mijn land bedekt is met sneeuw en onder een blauwe hemel, zo’n vorstige hemel.”
“Wel, als u dat wilt. Hier is mijn adres.”
“Renate Vervaart,” las hij hardop.
Hij keek naar de lucht en wreef zich over zijn kin.
“Eh … duizend gulden … is dat goed?”
Ik dreigde van mijn klapstoeltje te vallen. Duizend gulden!
Dat is niet niks voor een studente, die de kunstacademie nog niet had afgelopen. Duizend gulden!
Daar kon je wat mee doen, een studentenreis naar Kreta bijvoorbeeld.
“Ja, dat is goed,” trachtte ik nonchalant te antwoorden.
Na juli kwamen – de kalender voorspelde het al – augustus en andere maanden. Zo ook december en januari. Het was intussen al flink winter geworden, maar de boer had zich nog steeds niet gemeld. Ik begon aan een grap te denken.
Eigenlijk maar beter ook.
Ik keek naar buiten: bij dit weer in een open weiland!
Ik huiverde.
Telefoon voor mij.
Hij, hij was het, mijn boer!
Of ik wilde komen.
Op zijn land was het nu zoals hij het geschilderd wilde zien. Meneer zegt het maar! Volop sneeuw, tien graden vorst en een felle noordoosten wind.
Maar die duizend gulden … En Kreta …
“Ja, ik kom morgen bij u. Haalt u mij om tien uur van het station? O.K.”
Ik legde dubbele winterkleding klaar en deed nog wat extra’s in een reistas.
Hij stond met zijn Landrover voor het station te wachten. We reden naar de plek waar hij de voorkeur aan gaf en hielp om een stuk sneeuwvrij te maken.
“En je weet het: voor vieren op de boerderij!”
“Ja, pa,” mompelde ik smalend.
Hij liep naar zijn auto en liet mij achter in een messcherpe noordooster en te midden van bergen sneeuw.
O ja, en onder een blauwe hemel.
En met het vraagstuk: hoe maak ik een aquarel bij tien graden vorst!
Nu begreep ik waarom hij zo graag een winterschilderij wilde hebben. Waarom hij zo’n grijns om zijn mond had, een grijns die ik voor een bemoedigende glimlach had aangezien. Hij verwachtte niets!
Nou, hij zou zijn aquarel krijgen en dan zou ik grijnzen!
Tegen half vier was ik klaar. Tijd genoeg om voor vieren op de boerderij te zijn. Ik kon me voorstellen wat hij dacht. Hij wist drommels goed dat ik voor een aquarel water nodig had – water dat bij dit weer onmiddellijk zou bevriezen.
Ik sjokte door de sneeuw naar de boerderij, verkleumd tot op het bot.
Ik zag gezichten achter de ramen, gordijnen die snel werden neergelaten.
“Mooi je bent op tijd.”
Ik kon de man wel slaan!
“Ik ben altijd op tijd.”
“Dat is mooi.”
“Wilt u het zien?”
“Wat …?”
“De aquarel.”
“Heb je die dan?”
Ik bracht het werkstuk tevoorschijn.
“Alstublieft.”
Geen woord, geen zucht, niets werd er meer gehoord.
Even later: “Allemensen, allemensen, wat mooi, wat echt. Zoals ik het altijd heb gezien.”
“Dus het is wel duizend gulden waard?”
De boer keek mij achterdochtig aan.
“Hoe heb je het gemaakt?”
“Gewoon, met penseel en verfstof.”
“Jawel, jawel, maar het water dan?”
“O ja, water was er ook bij nodig,” zei ik achteloos.
“Nou, en toen …?”
“Ik had wat jenever bij me tegen de kou. Die heb ik in plaats van water gebruikt.”
                                                        – – – – – – – – – – –
Mijn vader schreef verhalen onder het pseudoniem Maaike Teunissen, de naam van mijn moeder.
Coen Cornelissen, www.vrijdagdertien.nl

4 Comments (+add yours?)

  1. Ina
    Dec 06, 2013 @ 13:53:40

    prachtig verhaal!

  2. zussie Mieke
    Dec 06, 2013 @ 15:43:29

    Mooi verhaal van papa, het staat ook op mijn website, vanwege het aqaurelleren natuurlijk….<3

  3. Lidy van der Stoel
    Dec 09, 2013 @ 10:49:40

    Wat leuk! Ik wist dat mijn schoonvader verhalen schreef, maar dit is de eerste die ik lees.

  4. Paul van der Veldt-Rosenboom
    Feb 06, 2014 @ 18:27:42

    Mooi verhaal Coen!
    Leuke plotselinge draai aan het eind, tja…en dan die borrel he?!
    Ik begrijp je nu beter.