Mediteren is topsport

IMG_2382Vandaag heb ik voor het eerst sinds tijden weer eens gemediteerd.
Ik wilde er al een tijdje terug weer aan beginnen, want ik weet hoe prettig het is. En ik weet dat het goed is voor mij en mijn  gezondheid.
En toch gebeurde het niet. Er is altijd wel wat te doen, zodat ik er niet aan toekom en voor je het weet is het alweer tijd om te golfen, te eten, te schrijven, te zingen of boodschappen te doen.
Terwijl ik, als ik lekker rustig een boek lees, het verlangen naar meditatie regelmatig voel.

Nu ben ik alleen thuis, niets te doen, dus dit is de ultieme gelegenheid om weer eens rustig te beginnen met mediteren.
Maar eerst even kijken of er post is. Nee, geen post. OK, nu dan de trap op naar boven.
Boven gekomen zie ik nog wat schone was hangen. Droog. Die kan ik net zo goed meteen even opruimen. Ik ga nog net niet strijken.
Weer terug boven denk ik: ”even in de daktuin lopen, als voorbereiding op …”
Na het rondje in de tuin, waar al veel bloemen mooi staan te wezen, kan ik niets meer verzinnen om de meditatie uit te stellen en ik ga zitten.

Er moet natuurlijk wel een kaarsje of een waxinelichtje branden tijdens de meditatie. En laat nou net het kaarsje niet willen branden en het opgebrande waxinelichtje muurvast in de houder zitten!
Ik ga aan de slag met mijn meditatie-verlichting.
Uiteindelijk brandt het lichtje en ik zit. Het is vijf over drie, zie ik terwijl ik mijn horloge afdoe. Ik doe mijn schoenen uit en mijn bril af en eindelijk, met mijn handpalmen omhoog op mijn dijen, mijn ogen gesloten, komen de eerste rustige ademhalingen.

Na een tijdje adem ik naar ieder chakra toe, van omlaag naar omhoog, van het eerste naar het zevende. Chakra’s zijn energiecentra. Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel. Vreemd? Nee hoor.
Mijn gedachten, gevoelens, herinneringen, meningen zijn er toch ook heel duidelijk, maar je kunt ze niet zien.
Ja, soms, in de meditatie of in dromen doen ze zich voor in vormen, kleuren en beelden.
En wat dacht je van Wifi? Niet te zien, maar het werkt wel.

Terwijl ik zo graag wil ontspannen in mijn eerste meditatie sinds tijden, schieten er allerlei gedachten door mijn hoofd.
Dat ik over dit lange proces, om weer tot meditatie te komen, moet schrijven.
Dat ik voor deze eerste keer weer mediteren misschien een meditatie-CD met dromerige muziek op moet zetten.
Dat het allang mooi zou zijn als ik zo’n eerste keer het 10 minuten zou kunnen volhouden, dus tot kwart over drie (en geen minuut langer!).
Dat ik denk dat ik hier geen zin in heb en dat ik helemaal niks moet.
Dat ik …..

Ik heb de tegenwoordigheid van geest om in en om mijzelf te glimlachen en de gedachten te laten gaan, in plaats van boos te worden of eraan toe te geven en te concluderen dat het toch niet zal lukken.
Ik ken dit. Ik ben het niet meer gewend om regelmatig te mediteren en mijn ego vertelt me, dat ik er ook niet aan moet beginnen. Goed, rustig verder ademen nu.

Dan komt de buikpijn en tegelijk een licht drukkende rand rond mijn hoofd.
Koppijn en ik denk teleurgesteld: „Jeetje, zo lekker is het niet en ik had me er zo op verheugd.”
En ik weet het weer, het is een kwestie van oefenen, vaak doen, in „the groove” komen, ook letterlijk een groef, een gebaand gedragspad maken.
En uit de groef komen van het niet-mediteren.

Ik adem rustig door en tegen de tijd dat ik naar het keelchakra (het vijfde) adem, voel ik me als vanouds heerlijk in een andere staat van bewustzijn vallen, soms letterlijk als mijn hoofd knikt en ik het weer recht moet zetten.
Ik adem rustig door en ben tevreden: ja, ik ben er weer, wat een heerlijk gevoel.
Wat er nog aan gedachten, gevoelens en indrukken langs komt, kan ik rustig voorbij laten dobberen en ik zink in mijzelf weg.

Hoe lang dat precies duurt weet ik niet, maar na een tijdje merk ik dat mijn geest langzaam weer boven water komt.
Dat boven water komen is net zoiets als langzaam wakker worden uit mijn slaap. Ik merk dat mijn dag-bewustzijn steeds meer binnenkomt, en dat voelt letterlijk als omhoog komen.
IMG_3747
Ik doe mijn ogen open en rek mij verkwikt uit.
Ik zet mijn bril op en pak mijn horloge en kijk meteen hoelang ik gemediteerd heb.
Wauw! Een half uur, en dat voor de eerste keer!
Ja, daar gaat het natuurlijk helemaal niet om en mediteren vereist geen recordpogingen, en toch …
Wel lekker toch, een half uur!

Blij, en toch ook trots, loop ik langzaam naar beneden.

2 Comments (+add yours?)

  1. Gregory Brenninkmeijer
    Mrt 18, 2014 @ 10:11:13

    Proficiat, Coen. Ik wens je veel meditatie momenten.
    Je beschrijft geniaal wat er allemaal probeert je er van af te houden. Dat allemaal overwinnen is het halve werk. Ik vind het ook mooi hoe je probeert uit te drukken wat niet in woorden te vatten is: “ik voel me als vanouds in een andere staat van bewustzijn vallen”. Er valt veel te beleven op het meditatieve pad. “Courage et confiance”.
    Gregory

  2. Liz
    Mrt 26, 2014 @ 08:03:28

    Heel bekend!! Maar ja… alle begin is moeilijk :)