Zonder repetitie

IMG_2381  Bart pakte zijn gitaar in. „Heb ik mijn shag bij me?” dacht hij, terwijl hij automatisch met zijn rechterhand aan zijn borstzak voelde.
Hij keek nog even de kamer rond, alsof hij iets vergeten was.
Toen de deur op slot en naar beneden.

Zwoel en bloedje heet, het zou een mooie avond worden. Mensen zaten op de stoep met stoeltjes en rosé. De zon scheen nog volop en eindelijk was het slechte juniweer omgeslagen. Regenjassen waren verbannen naar donkerder kapstokken, het was al bijna een week rokjesdag en sommige mannen waagden zich zelfs in korte broek op straat, hetgeen het beschermd stadsgezicht vaak ernstig in gevaar bracht.
Bart stapte op zijn fiets en ging op weg naar de oefenruimte in de lagere school om de hoek.

Toen Bart zijn fiets tegen de muur van de school stalde, zag hij al dat het niet druk was. Logisch met dit roséweer.
Misschien moesten ze maar een korte repetitie houden en dan naar het Bruine Paard.
Jan de toetsenist, was er ook al en hij nam met veel plezier een haal van zijn sigaret. Hij zag er uit als Paul McCartney 30 jaar geleden, met het drankgebruik van Cuby van de Blizzards.
„Te gek weer hè?”, zei hij,  en alsof hij gedachten kon lezen: „Paar nummertjes doen en dan een biertje pakken?” Op dat moment kwamen ook Ben, de drummer en Hans, de zanger binnenstappen. Ben was een echte lobbes, ietwat gezet, een gouwe kerel; en een maatgevoel dat hij had!
Aan Hans, naast zanger ook gitarist, was altijd het duidelijkst te merken waarom jongens uiteindelijk in bandjes gaan: voor de meisjes!
En al waren die meisjes nu ook in de veertig, Hans wist feilloos te spotten welke beschikbaar waren. Dat had Bart ooit pijnlijk ervaren. En hoewel ze goede vrienden waren, baalde hij er toch van dat Hans alles leek te krijgen wat hij wilde en Bart veel vaker achter het net viste.
Terwijl Bart niet ontevreden was met zijn uiterlijk. Hooguit had hij niet zo’n vlotte babbel als Hans en dat maakt waarschijnlijk het verschil. En natuurlijk deed die geschiedenis met Eva hem nog pijn.

Toen ze na de repetitie bij het Paard kwamen zagen ze dat het terras flink vol was. Niemand zat binnen en golf van vrolijk gekwetter en gelach kabbelde over het plein.
Hans spotte onmiddellijk een leeg tafeltje naast een paar vrouwen. Stamgasten Cynthia en Anneke zaten daar en ook Marjan, die soms kwam kijken bij hun repetities.
Hij had wel eens blikken met haar gewisseld en één keer een gesprekje met haar gehad. Aardige meid, maar onbereikbaar voor hem, had Bart haar al afgeschreven. Marjan was een prachtige pronte vrouw, die wist wat ze wilde en als het moest een man naar haar hand of op zijn nummer kon zetten. Bart zou toch nooit tegen haar opkunnen.
Maar, aantrekkelijk was ze, en dat werd op deze zoele avond nog veel duidelijker, toen hij vlak bij haar aan de vrije tafel ging zitten. Ze keek hem vriendelijk aan en voor het eerst zag Bart niet alleen de sterke Marjan, maar ook haar zachte kant. Gewoon een heel lief mens. En wat was ze mooi!
Hij gooide zijn afschrijving van Marjan kordaat in de prullenbak.
Wat er gebeurd was, wist Bart niet, maar iets was er totaal veranderd. Waarom zou hij niet …

IMG_2382Een zwevo zou gezegd hebben dat hij haar aura binnenkwam. Of was het gewoon het mooie weer, het heerlijke witbier, Marjan’s lekkere luchtje, het gevoel van „eindelijk zomer”?
Hoe dan ook: het verdriet was weg, bestond niet meer. Het was voor Bart nu écht zomer geworden!

„Hoi Marjan, heerlijke avond, vind je niet?” „Ja nou,” zei ze, „zeker te warm om te repeteren?”
Maar voor Bart kon antwoorden, had Hans zich al tussen hen in gemanoeuvreerd.
Eerst dacht Bart dat het toeval was of de gebruikelijke botheid van Hans, die niet ziet dat twee mensen in gesprek zijn.
Maar Hans zag al zijn bandleden, zoals zo vaak, niet meer staan en begon één of ander slap verhaal tegen Marjan af te steken. Hij probeerde verdomme werk van haar te maken. De lul!
Er moest wat gebeuren, want anders zou Hans met zijn charmes – en die waren groot, moest Bart toegeven – toeslaan.

„Hans, haal jij nog wat bier en geef de dames ook wat, ’t is jouw beurt voor een rondje”, riep Ben de drummer, alsof hij aanvoelde wat er gebeuren ging. Ben had Hans er op aangesproken, dat hij betalen te vaak overliet aan de anderen, helemaal als hij met vrouwen bezig was.
Vandaar dat Hans deze keer zonder te protesteren naar de bar liep.
Hij nam zelfs de lege wijnglazen van de dames mee. Toe maar!

Bart’s bloedvaten pulseerden als een gek, toen hij zo nonchalant mogelijk op Hans’ stoel ging zitten en een gesprek met Marjan begon.
Naast woorden gingen andere signalen over en weer, totdat een stem zei: „Heren, hier is het bier en de wijn voor de dames, maar nu wil ik weer hier zitten Bart.” Hans was terug.

Er zijn van die momenten, dat de wereld binnen een seconde totaal kan veranderen en dit was er één van, dat wist Bart absoluut zeker.
Normaliter had hij zich kansloos tegenover Hans – maar ook Marjan – gewaand en zou zijn opgestaan en weggegaan.
Normaliter, ja. Maar nu dus niet! Dit was niet „normaliter”. Nu voelde het alsof hij een instant cursus zelfvertrouwen had gevolgd en er nog cum laude voor was geslaagd ook! Het was nu of nooit!

Midden in Marjan’s verhaal boog hij zich naar haar toe en pakte haar hartstochtelijk bij haar schouders vast. Marjan keek hem verbaasd aan en hij had wel flauw kunnen vallen als dat niet zo meisjesachtig was geweest.
Terwijl hij met zijn kont een biertje omstootte, zoende hij Marjan stevig op de mond. Hij genoot van het mooie moment, van haar geur en haar lippen. Maar ook van zich zelf, dat hij dit durfde.IMG_2384
„Dit doe je niet!” zei een oud stemmetje in hem, maar hij genoot!
Toen hij alle blikken op zich gericht voelde en iets van de oude schaamte terugkwam, maakte hij zich langzaam van haar los.
Wat had hij nou gedaan? Jezus, je kon wel voor minder een knal voor je harses krijgen tegenwoordig, zeker van zo’n flinke vrouw als zij.

Marjan hapte naar adem en keek hem volkomen overrompeld aan: „Dit gaat wel heel snel”, zei ze.
„Te snel, vind je? Ik kan ook langzamer zoenen, hoor!” kon Bart met nieuw elan uitbrengen.
Marjan barstte in lachen uit: „Haha, dat wil ik dan graag snel uitproberen, maar niet hier.”
Traag zoenend en in elkaar verstrengeld verlieten ze het café zonder te betalen, Hans in volledige verbijstering achterlatend.

5 Comments (+add yours?)

  1. mieke
    Feb 25, 2014 @ 08:35:19

    mmmm, ik weet het niet, is deze nou van papa of van jouw hand? je hebt er ook verder niets bij gezet… Leuk verhaal!

  2. Eric
    Feb 25, 2014 @ 12:12:29

    Leuk verhaal Coen! Nou Mieke, papa zou nooit schrijven: DE LUL! :-) dus dit is definitely van Coen. Maar het is voortbouwen op een mooie bekende stijl, daar heb je gelijk in. Het enige dat ik nog een beetje miste is de signalen die Marjan had kunnen uitzenden dat Bart het bij het rechte eind had. Nu was het wel een gok, en het had natuurlijk gekund dat hij als sexistisch overweldiger aan de kaak werd gesteld!

    Complimenten!
    Eric.

  3. admin
    Feb 25, 2014 @ 12:35:27

    Dank jullie wel! Klopt, het is mijn verhaal. Ik vond juist die onzekerheid waar Bart in zat mooi: de moed om de gok te nemen.

  4. Ina
    Feb 25, 2014 @ 13:16:35

    Leuk Coen! ik zat idd ook te denken of dit jouw verhaal of dat van je vader is, van jou dus. Ik herken wel iemand in Bart… groeten vanuit Portugal.

  5. mieke
    Mrt 17, 2014 @ 22:55:46

    haha Eric, misschien zou hij het niet schrijven maar ik heb het hem best wel horen zeggen hoor!