Orgaandonatie en hersendood

IMG_0727Het is deze week (13 – 20 oktober 2014) de week van de orgaandonatie.

Heel Nederland wordt opgeroepen om zich op de site www.jaofnee.nl aan te melden voor orgaandonatie. Op deze site kun je zien welke mensen „ja” hebben gezegd tegen orgaandonatie en je kunt het JA-team volgen op hun toernee door het land. Alhoewel de site jaofnee.nl heet, is het duidelijk dat een JA gewenst is.

En wie kan daar nu tegen zijn? Wat is er menslievender dan jouw organen – waar je na je dood toch niks meer aan hebt – af te staan aan mensen die vervolgens een heerlijk leven met jouw nier of lever kunnen hebben.
Op de site jaofnee.nl wordt geen enkel argument tegen orgaandonatie gegeven. Kennelijk is dat niet nodig. Als je doneert ben je dood, dus: what’s the problem?

Toch zitten er nog wel wat haken en ogen aan. Ten eerste: wat is dood? Daarvoor hanteert men de term hersendood.
Hersendood ben je als men vindt dat de hersenen onherstelbaar beschadigd zijn of binnenkort zullen zijn. Dat betekent echter nog niet dat de rest van het lichaam dood is. Sterven is een proces dat niet in 5 seconden gebeurd is, maar een tijd duurt.
Als dus hersendood is geconstateerd, wil dat nog niet zeggen, dat bijvoorbeeld het hart niet meer werkt. Er zijn gevallen bekend, waar een zwangere vrouw weliswaar hersendood werd verklaard, maar de foetus gewoon doorgroeide omdat allerlei zwangerschapsprocessen (onder kunstmatige beademing) gewoon doorgingen.

Is hersendood dan wel dood? Voor orgaandonatie geldt dat de organen uitgesneden kunnen worden zodra de persoon hersendood is. Dat betekent dat 4% van de persoon dood is (hersenen), maar de rest nog tekenen van leven vertoont.
In geval van orgaandonatie wordt de hersendode persoon kunstmatig beademd zodat de uit te snijden organen bruikbaar blijven voor degene die ze straks nodig heeft.
Maar is zo iemand dan wel dood? Men heeft geconstateerd, dat bij het uitsnijden van de organen er soms reacties plaatsvinden van de dode persoon (zweet, samentrekkingen). Deze worden over het algemeen toegeschreven aan reflexen. Dat is ook logisch, want als deze reacties van een levende persoon waren geweest, dan zou men bezig zijn  geweest organen uit levende personen te halen en dat kan natuurlijk niet.
Dus worden ze als puur lichamelijke reflexen verklaard. Maar is dat ook zo? Niemand weet het zeker.

Nogmaals, sterven is een proces en het duurt een tijd voordat het lichaam echt dood is.

Het is opvallend dat men in onze medische wetenschap de hersendood tot de grens van dood en leven heeft verklaard. Waarom niet het stoppen van het hart?
Dat heeft te maken met het feit dat onze medische wetenschap er vanuit gaat dat in de hersenen het bewustzijn zetelt en dat men „dus” dood is als de hersenen onherstelbaar beschadigd zijn. Echter, het is nog nooit aangetoond dat het bewustzijn in de hersenen zit, dat is alleen maar een aanname waar de meeste wetenschappers klakkeloos van uit gaan.
Als het bewustzijn ook een relatie met bijvoorbeeld het hart zou hebben en men zou uit een hersendode persoon een nog kloppend hart snijden, want zijn dan de consequenties?

Wanneer we iemand gelukkig kunnen maken met een nier van een overleden persoon, is het niet bepaald een kwestie van het monteren van de nier, alle slangetjes op de juiste plaats en klaar is Kees. Nee, de ontvanger van de nier zal zijn leven lang zware medicijnen moeten slikken, omdat het lichaam van nature geneigd is om het vreemde orgaan af te stoten.
Maar onze medische wetenschap ziet mensen als een auto: als er een onderdeel kapot gaat, dan kan dat gewoon vervangen worden door een ruilsetje uit een sloopauto.
Met dit verschil dat we zeker weten dat een auto dood is op het moment dat de motor eruit wordt gehaald.
Van een hersendood mens weten we dat nooit zeker.

Ik ben reuze benieuwd hoeveel van de chirurgen, die al deze organen transplanteren, zelf orgaandonor zijn.

Ergens in de tachtiger jaren heb ik mij opgegeven als orgaandonor, maar enkele maanden geleden heb ik dat weer teruggedraaid op www.jaofnee.nl
Ik geloof, dat mijn bewustzijn (mede) via de hersenen werkt, maar niet erdoor geproduceerd wordt. De hersenen zijn voor mij meer een ontvangapparaat, zoals bijvoorbeeld een televisie geen films maakt, maar wel kan ontvangen en laten zien.
Verder geloof ik er niets van dat mijn lichaam iets is waarvan de onderdelen willekeurig kunnen worden vervangen door „dezelfde” onderdelen van andere mensen. Alles aan mijn lichaam, ieder onderdeel en iedere cel is „Coen”.
Onnodig te zeggen dat ik zelf ook nooit een donororgaan wil hebben.

relevante sites:
Desanne van Brederode in de Volkskrant  over orgaandonatie
Lezing door Arie Bos, de auteur van “Hoe de stof de geest kreeg” over hersendood

http://orgaandonorjaofnee.nl/
http://www.jaofnee.nl

1 Comment (+add yours?)

  1. Hildegard
    Okt 18, 2014 @ 07:26:04

    lieve Coen, je spreekt me uit mijn hart, dat ik ook nooit vervangen wil hebben en ik ben ook tegen het “reparatie-idee”
    liefs, Hildegard